جایگاه کشور ایران در میان کشورهای پیشرو فضایی

۶۵ff4c0592525fec0aeb23bfa4485bc0

باشگاه کشورهایی که توانایی ارسال ماهواره به فضا را دارند بسیار محدو و انگشت شمار است.

فناوری فضایی مجموعه ای از دانش ها و فناوری هایی است که برای بررسی فضای اطراف کره زمین و اجرام آسمانی استفاده می شود در همین راستا کشورهای برتر در این حوزه معرفی شده اند.

انسان همواره در خصوص زندگی در خارج از کره زمین کنجکاو بوده و تلاش می کند از چگونگی حیات در آن سوی کهکشان ها اطلاعاتی به دست آورد.

با پیشرفت دانش و فناوری های نوین، امکان اکتشافات گسترده و گام نهادن در جو و فضای کهکشان فراهم شده است.

اتحادیه جماهیر شوروی به عنوان پیشرو در زمینه فناوری های ماهواره ای، نخستین ماهواره مصنوعی خود را با نام «Sputnik ۱» در سال ۱۹۵۷ از پایگاه فضایی بایکونور به مدار زمین ارسال کرد. این اقدام روسیه، سایر کشورهای دنیا را نیز به فکر ساخت و ارسال ماهواره به فضا انداخت.

فهرست ۱۰ کشور برتر جهان پیرامون فعالیت در حوزه فناوری های فضایی بدین شرح است:

آمریکا

با وجود اینکه روسیه نخستین کشوری بود که ارسال ماهواره به فضا را آغاز کرد، اما در سال های اخیر نسبت به آمریکا فعالیت چندانی نداشته و رتبه دوم را در این حوزه به خود اختصاص داده است.

ایالات متحده تاکنون بیشترین شمار ماهواره های ارسالی به فضا را داشته است. نخستین پرواز فضایی بر اساس برنامه «مرکوری» انجام شد. این طرح در مدت پنج سال و با صرف هزینه ای بالغ بر ۲۷۷ میلیون دلار به اتمام رسید.

دومین ارسال ماهواره آمریکایی ها بر اساس برنامه فضایی «جمینای» شکل گرفت که با طول عمری ۶ ساله به طور تقریبی ۱.۳ میلیارد دلار هزینه در برداشت.

مشهورترین مأموریت های فضایی که این کشور به سرانجام رسانده توسط برنامه فضایی «آپولو» صورت گرفته و حدود ۲۰.۴ میلیارد دلار هزینه داشته و عمر آن حدود ۱۵ سال بوده است.

آمریکا سالانه حدود ۸.۳ میلیارد دلار صرف مأموریت های فضایی کرده که این رقم در طول ۵۷ سال بیش از ۴۸۶ میلیارد دلار بوده است.

روسیه

روسیه، لقب نخستین کشور ارسال کننده ماهواره به فضا را از آن خود کرده است. در واقع، روسیه فهرستی از اولین ها را در اختیار دارد که افتخارات مهمی برای این کشور محسوب می شوند: نخستین موشک بین قاره ای بالیستیک، پرتاب نخستین ماهواره به فضا، فرستادن اولین زن و مرد فضانورد، ارسال نخستین حیوان به فضا و مدار زمین، نخستین پیاده روی در فضا، مریخ نوردی، ساخت نخستین کاوشگر بین سیاره ای، تهیه تصویر از سطح ماه، تأسیس ایستگاه های فضایی و اولین فرود روی ماه.

نخستین پرواز فضایی روسیه به برنامه «وستوک» معروف است که توسط یوری گاگارین، اولین فضانورد دنیا صورت گرفت.

دولت روسیه بودجه ای بالغ بر ۳.۸ میلیارد دلار به برنامه های فضایی خود اختصاص داده و بودجه سال ۲۰۱۳ نیز حدود ۵.۶ میلیارد دلار بوده است.

چین

برنامه فضایی چین توسط «اداره ملی فضایی» اداره می شود. چین نخستین برنامه ابتدایی موشک بالیستیک را راه اندازی کرد ولی اولین برنامه فضایی خود را یک دهه بعد از آن آغاز کرد.

این پیشرفت ها چین را در رتبه سوم کشورهای مستقل پرتاب کننده ماهواره به فضا قرار داده است.

دولت این کشور در حال حاضر برای پرتاب بعدی پرواز فضایی خود برنامه ریزی می کند که حدود ۶.۲۷ میلیارد دلار هزینه در بردارد.

در سال ۲۰۲۰ و طبق برنامه ریزی های «اداره ملی فضایی چین» قرار است تا ایستگاه فضایی دائمی تاسیس شود و گروه های اعزامی را به مریخ و کره ماه بفرستد.

فرانسه

آژانس فضایی اروپا در این منطقه واقع شده و فعالیت آن به اکتشاف رویدادهای طبیعی خارج از سیاره اختصاص یافته است.

این آژانس در سال ۱۹۷۵ تأسیس شده و در حال حاضر در پاریس مستقر است. برنامه های فضایی فرانسه، پروازهای فضایی انسان و سایر مأموریت های اکتشافی بدون سرنشین به سایر سیاره ها را شامل می شود.

این کشور در صدد پرتاب نوعی بالون فضایی جدید به فضاست که آژانس فضایی اروپا بودجه ۱۰ میلیون دلاری را برای ساخت و پرتاب آن اختصاص داده است.

هند

اگر چه هندی های باستان از زمان های دور اطلاعاتی در خصوص علم راکت داشتند اما پس از به دست آوردن استقلال کشور توانستند تئوری های آموخته را به مرحله عمل رسانده و اکتشافات بیشتری در خصوص فضا انجام دهند.

دکتر «Vikram Sarabhai» مؤسس آزمایشگاه تحقیقاتی فیزیک در این کشور بوده که تأثیر بسیار چشمگیری در پیشرفت حوزه علوم فضایی هند داشته و این کشور را به یکی از کشورهای پیشرو حوزه پرتاب ماهواره های فضایی تبدیل کرده است. دولت هندوستان به طور تقریبی حدود ۱.۶ میلیارد دلار صرف پرتاب ماهواره به فضا کرده است.

بریتانیا

آژانس فضایی بریتانیا در آوریل سال ۲۰۱۰ تأسیس شد. این آژانس مسئولیت های سیاست دولت و بودجه هزینه های فضایی را برعهده دارد.

بریتانیا به همراه آژانس فضایی اروپا در مجموع حدود ۱۵۵ میلیون دلار برای ارائه اطلاعات نجومی و پرتاب راکت های زیر مداری و امثال آن هزینه کرده است.

در حال حاضر، آژانس فضایی بریتانیا حدود ۱۶ تا ۳۱ میلیون دلار صرف پیشرفت مأموریت های فضایی می کند.

ژاپن

ژاپن به عنوان یکی از کشورهای سردمدار آسیایی در زمینه پروازها و مأموریت های فضایی شناخته می شود. این کشور دارای جدیدترین و برترین نمونه ماهواره ها و راکت ها با اهداف و کارآیی های مختلف است.

اولین پرتاب ماهواره ای ژاپن به ارسال ماهواره «هایابوسا» برمی گردد که حدود ۱۳۸ میلیون دلار هزینه در برداشت.

این کشور در نظر دارد تا در سال ۲۰۱۴، ماهواره «هایابوسا۲» را با صرف هزینه ۱۵۰ تا ۴۰۰ میلیون دلار به فضا پرتاب کند.

کره جنوبی

کره جنوبی به همراه چین و ژاپن یکی از کشورهای پیشرو در زمینه های فضایی است. دانشمندان این کشور تاکنون ۳ پرواز فضایی را انجام داده اند.

نخستین پرواز مربوط به ماهواره «نارو ۱» بود که سه بار به خارج از سیاره ارسال شد. هزینه پرتاب این سه ماهواره بیش از ۴۵۰ میلیون دلار بوده است.

ایران

ایران، ارسال ماهواره و پروازهای فضایی را از سال ۲۰۰۵ آغاز کرده و در میان کشورهای آسیایی با سرعت قابل توجهی در حال حرکت است.

نخستین پروژه پرتاب ماهواره «سینا ۱» که کار مشترکی با روسیه بود، حدود ۱۵ میلیون دلار هزینه در برداشت.

جیبو، ربات هوشمند خانگی

۹۲۱۳۲۷۵۷۰۴b1168aec951c7fb4715c4f

ربات ها چه بخواهیم و چه نخواهیم با آینده ما همراه می شوند. آنها قرا است وضعیت زندگی ما را بهبود دهند و ما را یاری رسان باشند.

سینتیا بریزیل، سازنده این ربات در فیلمی که از جیبو منتشر شده است، رو به این ربات می گوید: «بیدار شو جیبو!» جیبو سرش را می چرخاند و با صدای خمیازه از خواب بیدار می شود. جیبو بدن دو قسمتی خود را کش و تاب می دهد و با چشمانش که در اصل یک دوربین دیجیتال است به او نگاه می کند. این حرکات جیبو که در واقع نوعی شبیه سازی رفتار انسانی است، برای جلب نظر کاربر و ایجاد احساسی مثبت در او طراحی شده است.

این ربات بیشتر به یک چراغ خواب شبیه است که روی میز قرار می گیرد. جیبو در واقع نخستین رباتی است که به طور ویژه برای استفاده در خانه طراحی شده است. او مانند ربات های دیگر که خانه را جارو می کنند، نیست و حتی وسیله بازی نیز شمرده نمی شود.

جیبو فراتر از دستیاران صوتی

این ربات که قرار است تا سال آینده با قیمت ۴۹۹ دلار به بازار عرضه شود، می تواند کارهای ساده ای نظیر یادآوری قرارهای روزانه را انجام داده و از طریق اتصال بی سیم به تلفن خانه، تماس ها و پیغام های مختلف را دریافت کند. علاوه بر این کارها جیبو می تواند به آیپد، تلویزیون و کنسول بازی نیز متصل شود.

این ربات خانگی، کارکردی مشابه سیستم «سیری» یا گوگل Now دارد، اما دامنه قابلیت های آن به مراتب از این دو سیستم بیشتر است.

یکی از ویژگی های جالب جیبو، توانایی شناسایی چهره افراد حاضر در خانه، گرفتن عکس در صورت درخواست اعضای خانواده و حتی خواندن داستان برای بچه هاست. تعامل با اعضای خانواده نیز از دیگر قابلیت های این ربات است. این ربات می تواند در گفت وگوهای ساده با افراد مشارکت کرده و حالت های مختلفی را روی چشم دیجیتال خود به نمایش بگذارد. عکس هایی که جیبو می گیرد، به صورت خودکار در فضای میزبانی ابری فایل ذخیره می شود.

جیبو به گونه ای طراحی شده است که حالت های بدن و صورتش مانند حسی باشد که کاربر مقابل آن دارد. در واقع همین توانایی تمایز افراد و تشخیص احساسات آنها از سوی جیبو می تواند موجب استقبال خانواده ها از آن شود. به همین دلیل بعید نیست بزودی جیبو به عنوان عضوی از خانواده ها پذیرفته شود. حرکت بدن و سر جیبو نرم و غیرمکانیکی به نظر می رسد و همین بر باور پذیر بودن آن می افزاید.

البته جیبو برخلاف آنچه از یک ربات در ذهن داریم نمی تواند این سو و آن سو برود. در واقع در صورت نیاز برای قرار دادن آن در جایی دیگر، باید آن را برداشت و به نقطه مورد نظر برد که با احتساب وزن حدود سه کیلوگرمی آن، کار چندان سختی قلمداد نمی شود.

از بین بردن فاصله ها

جیبو از طریق شارژ بی سیم برق خانگی انرژی مورد نیاز خود را تامین می کند. با هر بار شارژ، این ربات می تواند تا ۳۰ دقیقه کار کند. البته برای استفاده پیوسته از آن می توان آن را همچنان به برق وصل کرد.

وقتی کسی حرف می زند، جیبو جهت صدا را تشخیص داده و روی خود را به سمت او می چرخاند. این قابلیت و نیز قابلیت اتصال جیبو به اینترنت می تواند جای یکی از اعضای خانواده را که در محلی دیگر به سر می برد، مثلا هنگام شام خوردن خانواده پر کند. برای نمونه فرض کنید پدر خانواده در شهری دیگر به ماموریت رفته است. اعضای خانواده می توانند با قراردادن جیبو سر میز شام، پدر خانواده را که در جایی دیگر به اینترنت متصل شده به صورت مجازی سر میز شام بیاورند!

آسیمو همچنان در حال پیشرفت

b7d4e2e3cd005e3fc98a7c4b11591d9a

ربات های انسان نما گونه ای از ربات ها هستند که هدف از طراحی آنها، نزدیک کردن ماشین ها به توانایی های انسانی است.

از تولد نخستین ربات دوپایی که توسط شرکت ژاپنی هوندا به عنوان نخستین گام ها برای ساخت یک ربات انسان نما طراحی و ساخته شد، بیش از ۲۸ سال می گذرد. از آن زمان تاکنون از مدل ها و نسخه های دیگری از این ربات رونمایی شده که هریک در مقایسه با دیگری پیشرفت های قابل ملاحظه ای کرده است، اما نسخه جدید ربات آسیمو که بتازگی از آن رونمایی شده از ویژگی های منحصربه فردی برخوردار است که آن را از اسلافش متمایز می کند. این ربات که می تواند به طور خودکار و بدون نیاز به کمک وظایفش را انجام دهد، هوشمند است و نسبت به محیط اطراف و افرادی که با آنها مواجه می شود از خود واکنش نشان داده و بنابراین می توان گفت بیش از پیش می تواند با انسان مانوس شود.

از ربات دو پا تا ربات انسان نما

افزایش آگاهی و دانش محققان نسبت به علم رباتیک و دستیابی به امکان اشتراک گذاری اطلاعات و همچنین در دسترس بودن مقدمات لازم برای این کار به افزایش جمعیت ربات های انسان نما منجر شده است. ربات هایی نظیر آنهایی که به کمک فناوری چاپ سه بعدی ساخته شده است و همچنین ربات TORO که از سوی مرکز هوافضای آلمان طراحی و ساخته شده از جدیدترین دستاوردها در حوزه رباتیک به شمار می آید. اگرچه بعضی از ربات های انسان نمایی که امروزه از سوی دیگر شرکت ها و متخصصان معرفی می شود نیز دستاورد میراث سی ساله تحقیقات انجام شده بر روی ربات آسیمو است.

آسیمو با این هدف طراحی شده بود که بتواند در محیط ها و فضاهایی در کنار انسان انجام وظیفه کند و دورنمای پیش بینی شده برای این ربات نیز در محدوده انجام چنین وظایفی تعریف شده بود. این ربات می توانست صدای افراد را تشخیص دهد، دیگر صداهای موجود در محیط را بشنود و تصاویر مختلفی از محیط اطرافش را هم ببیند. بهره گیری از فناوری موسوم به iWalk به آسیمو این توانایی را می داد که بتواند وزن یا مرکز ثقل بدنش را به منظور حفظ تعادل روی پاهایش تغییر داده و در نتیجه بتواند به راحتی و بدون نیاز به کمک حرکت کند.

وقتی آسیمو به پرسش ها پاسخ می دهد

نسل دوم آسیمو ها سال ۱۳۸۱ معرفی شد که در مقایسه ویژگی های جدیدی ازجمله توانایی حرکت مستقل در واکنش به افراد دیگر، تشخیص اجسام و اشیای مختلف، چهره ها، حرکت ها و همچنین تغییر حالت فیزیکی افراد و ارزیابی محیط اطراف نیز به آن افزوده شده بود. این ربات از قابلیت ارتباط با اینترنت نیز برخوردار بود. به کمک چنین امکانی آسیمو می توانست به پرسش های ساده درباره اخبار مختلف یا وضع آب و هوا پاسخ دهد.

سه سال بعد از نسخه جدیدتری از آسیمو رونمایی شد که می توانست در فضای زندگی واقعی انسان ها در انجام کارهای مختلف مانند برداشتن سینی حاوی لیوان های نوشیدنی یا هل دادن چرخ خرید به آنها کمک کند. این ربات می توانست با سرعت بدود، مانع از هرگونه لغزش در حین راه رفتن شود و همه قسمت های بدنش را برای یک هدف بخصوص مانند حفظ تعادل هماهنگ کند. علاوه بر این مجموعه ای از حسگرهای مختلف به این ربات اضافه شده بود که به آنها کمک می کرد داده های دیداری و شنیداری را دریافت کنند. این نمونه بارز رباتی بود که می توانست بسیار کاربردی باشد، بتواند با محیط اطرافش ارتباط برقرار کند و به طور مستقل و بدون نیاز به کمک، کارهای مختلفی را انجام دهد.

پس از گذشت دو سال به توانایی های عملکردی این ربات انسان نما افزوده شد. از آن پس تعدادی از ربات های آسیمو می توانستند به هم مرتبط شده و به کمک هم مسئولیت انجام کاری را به عهده گیرند. در آن زمان آسیمو می توانست در کنار دیگر افراد حضور داشته باشد؛ چراکه این توانایی را داشت که بدون برخورد و بروز حادثه ای از کنار فرد یا مانعی که در مقابلش قرار گرفته بود، عبور کند. زمانی که شارژ باتری در حال تمام شدن بود بلافاصله آسیمو خودش را به شارژ می رساند و انرژی مورد نیازش را تامین می کرد. این همان رباتی بود که سال ۱۳۸۷ رهبری ارکستر سمفونیک دیترویت را عهده دار شد، اما آخرین نسخه آسیمو حدود ۳ سال پیش معرفی شده بود. این نسخه در مقایسه با دیگر اعضای خانواده ربات های آسیمو به حسگرهای پیشرفته تری مجهز شده بود که از بعضی از آنها برای شبیه سازی حواس پنجگانه انسان ها استفاده می شد. همچنین این ربات می توانست هنگام حرکت تعادلش را بخوبی حفظ کند و برای نخستین بار با مهارت بیشتری از دست هایش برای انجام کارها استفاده کند. وجود حسگرهای لامسه در دست و همچنین انگشتان انعطاف پذیر به این معنی بود که آسیمو می توان بعد از این بخوبی از عهده انجام کارهایی مانند باز کردن در بطری نوشیدنی برآید.

جدیدترین نسخه آسیمو

هوندا پس از عبور از این مسیر پرفراز و نشیب، این روزها خبرهای جدیدی درباره ربات نام آشنای آسیمو اعلام کرده است. از جدیدترین ربات انسان نمای ساخت این شرکت که از پیشرفت های قابل ملاحظه ای برخوردار است در بروکسل رونمایی شده است.

اگرچه بسیاری از این قابلیت های جدید در حقیقت شکل پیشرفته تری از توانمندی های پیشین آسیمو هستند، اما بدون تردید این قابلیت ها می تواند نقش موثری در افزایش کارایی آنها داشته باشد. هوش پیشرفته این ربات انسان نما امکانی را فراهم می کند که آسیمو بتواند چهره و صدای چند نفر را که همزمان در حال صحبت هستند از هم تشخیص دهد و براساس رفتار متقابلی که از مخاطب دریافت می کند، تغییر رفتار دهد. البته انجام این کار فقط به کمک داده هایی که از طریق حسگرهای موجود در ربات دریافت می شود امکانپذیر است. آسیمو امروزی می تواند با سرعتی حدود ۹ کیلومتر در ساعت بدود که در مقایسه با گذشته که حداکثر توان سرعتی این ربات کمتر از سه کیلومتر در ساعت در نظر گرفته شده بود، بمراتب سریع تر است و حتی می تواند در جهت مخالف نیز بدود، بپرد و حتی روی یک پا حرکت کند، دست هایش را سریع تر حرکت دهد و به همین علت می تواند براحتی یک بطری را برداشته و در آن را باز کند. حتی می تواند از دست هایش برای صحبت کردن به زبان اشاره هم استفاده کند. آسیمو جدید که می توان آن را شکل بالغ آسیمو دانست در مقایسه از آزادی عمل بیشتری هنگام حرکت برخوردار است و قد آن به ۱۳۰ سانتی متر و وزنش هم به ۵۰ کیلوگرم رسیده است.

هوندا اعلام کرده بسیاری از توانمندی ها و ویژگی های نسخه جدید آسیمو نتیجه تحقیقات انجام شده برای افزودن قابلیت هایی برای تصمیم گیری از سوی این ربات است که به آسیمو امکان می دهد تا بتواند به موقع رفتار مناسبی از خود نشان دهد.

متخصصان بر این باورند که این موفقیت به منزله قدم گذاشتن به دنیایی است که می توان در آن برای انجام کارها و وظایف مختلف روزانه زندگی از ربات ها کمک گرفت؛ این آینده چندان دور نیست.

آسیمو در گذر ایام

آسیمو رباتی است که براساس هدف محققان رباتیک شرکت هوندا به منظور دستیابی به توانایی ساخت یک ربات انسان نما که بتواند به جامعه انسانی کمک کند، قدم به دنیا گذاشت.

دستیابی به این هدف مستلزم این بود که آسیمو بتواند در اطراف اجسام مختلف حرکت کرده و از پله ها بالا و پایین برود، بنابراین لازم بود برای برخورداری از چنین قابلیتی دو پا داشته باشد. نخستین نسخه از ربات آسیمو که E۰ نام داشت به گونه ای طراحی شده بود که می توانست یکی از پاهایش را جلوی پای دیگر قرار دهد. البته این ربات بسیار کند حرکت می کرد و زمان بین هر قدم برداشتن آن حدود ۵ ثانیه طول می کشید. تلاش ها برای پیشرفت آسمیو در راه رفتن در مرکز رباتیک هوندا در سال های بعد ادامه پیدا کرد.

شبیه سازی شیوه راه رفتن ربات ها براساس آنچه هنگام راه رفتن انسان های اتفاق می افتد، در نظر گرفتن ضرورت وجود مراکز کشش و گشتارو نیرو در طراحی بدنه ربات و افزودن حسگرهایی با هدف افزایش توانمندی ربات ها ازجمله ابداعات و نوآوری هایی است که بعدها در طراحی و ساخت ربات های انسان نما مورد توجه قرار گرفت. از سال ۱۳۷۲ این شرکت عزمش را جزم کرد تا بتواند ربات های دوپا را به شکل و شمایل انسان طراحی کند.

به این ترتیب بخش های اصلی قسمت بالایی به بدنه ربات های دوپا افزوده شد و این ربات ها توانستند در قالب ربات های انسان نما از قابلیت ها و توانایی های جدید و پیشرفته ای در تشخیص و هدفگذاری مقصدهای تعیین شده، بالا رفتن از پله ها و حمل اشیا برخوردار شوند. در نهایت ۱۴ سال پیش از نخستین ربات آسیمو رونمایی شد.

رانندگی آینده توسط خودروهای هوشمند و تلفن های همراه

۸۱۴۶a0b2bd78eb1fd426a2f4b90a8861

شرکت های بزرگی چون گوگل وارد میدان رقابت خودروهای هوشمند شده اند. این رقابت به حدی جدی است که شرکتی چون اپل هم ممکن است وارد چنین رقابتی شود.

این روزها پخش کننده های سی دی خور نیز مسیر زوال را در پیش گرفته اند و دارند جای خود را به تلفن های هوشمند و سیستم های پخش استریم موزیک می دهند. در مقایسه با چند سال پیش خودروهای امروزی به میزان بسیار بیشتری به محیط خارج بیرون از خود متصل هستند و روند پیش رونده فناوری های دیجیتال و تجهیزات الکترونیک و گسترش استفاده از تلفن های هوشمند سیستم های صوتی درون خودرو را هم دستخوش تغییر و تحول کرده است. ظهور و قدرت نمایی محصولات شرکت هایی نظیر اپل، گوگل و مایکروسافت فناوری های دیجیتال را دستخوش تحولی شگرف کرده و در تک تک امور رسوخ کرده است. این نفوذ تا حدی بوده که در حقیقت خودروهای امروزی بیشتر شبیه به یک وسیله جانبی برای تلفن های هوشمند درآمده اند.

تاریخچه ای از سرگرمی های درون خودرو

سال ها پیش وقتی هنوز خط تولید خودرو روزهای نخست خود را می گذراند، هیچ سیستم سرگرمی درون خودرو وجود نداشت. راننده تمام ششدانگ حواسش حین رانندگی به جاده بود و اگر هم گاهی در مسیرهای طولانی حوصله اش سر می رفت مجبور بود خود را با صحبت با افراد درون خودرو سرگرم کند. نخستین ایستگاه های رادیویی اواخر دهه ۱۹۲۰ در آمریکا پا به عرصه ظهور گذاشتند. دهه ۱۹۳۰ بود که خودروها آرام آرام به گیرنده رادیو مجهز شدند.

در آن زمان و تا سال ها بعد سیستم رادیو تنها انتخاب و یکه تاز سرگرمی های درون خودرو بود و حق انتخابی جز آنچه ایستگاه فرستنده تصمیم گرفته بود پخش کند در برابر راننده وجود نداشت. این موضوع بشدت با فرهنگ خودروی شخصی در تضاد بود؛ فرد با ماشینش می توانست حق انتخاب مسیر را داشته باشد، اما سیستم صوتی اش به او اجازه نمی داد تا آنچه دوست داشت گوش کند. دهه ۱۹۵۰ بود که کمپانی کرایسلر با بلند پروازی، سیستم پخش موسیقی صفحه گرامافون را درون خودرو سوار کرد، در صورتی که چنین سیستمی برای کار کردن نباید تکان می خورد. به همین دلیل این سیستم هیچ گاه مورد توجه قرار نگرفت و به محبوبیت نرسید. پس از این شکست، نوارهای مغناطیسی به عنوان جایگزین مناسب تری از صفحه های مدور شیاردار برای به کارگیری درون خودرو شناخته شدند و یکه تاز دهه ۱۹۷۰ میلادی شدند. کاست ها جمع و جور و ارزان بودند و می شد خام آنها را خرید و با موسیقی های دلخواه پرش کرد. کیفیت صدایشان عالی نبود و گه گاه پیش می آمد درون ضبط گیر می کردند یا پیچ می خوردند. برای ارتقای سطح کیفیت بعدها تغییراتی روی نوارهای مغناطیسی به وجود آمد، اما پخش کننده آنها تقریبا از همان ابتدا بدون تغییر باقی ماند.

دهه ۱۹۸۰ بود که پخش کننده های سی دی با کیفیت بسیار بالاتر در مقایسه با رقیبشان (نوار کاست) پای خود را به خودروها باز کردند و در سال های بعد با ظهور سی دی های قابل رایت دوباره، موج جدیدی از کاربرد را برای راننده های خوش سلیقه به وجود آوردند. در حال حاضر سیستم های صوتی سی دی درون خودرویی نیز کم کم در حال انقراض هستند و دارند جای خود را به فناوری پیشرفته تری می دهند که عنان آن به کلی در اختیار تلفن هوشمند است.

تلفن هوشمند در خودرو

بیش از یک دهه پیش بود که بیل گیتس (مدیرعامل سابق مایکروسافت) وعده داد خودروهای آینده به سیستم عامل ویندوز مجهز خواهند شد، گرچه این ادعا هنوز به حقیقت نپیوسته است، اما آی پاد، پخش کننده موزیک قابل حمل اپل که معرفی شد کاربران تمایل پیدا کردند از این وسیله درون خودروهایشان استفاده کنند. این محبوبیت به حدی رسید که پس از مدتی تبدیل کننده هایی به شکل نوار کاست وارد بازار شدند که آی پاد را به همان ضبط صوت های کاستی وصل می کرد. پس از آی پاد تلفن های هوشمند کم کم ظاهر شد و ارتباط بدون سیم ـ بلوتوث ـ مورد توجه جدی قرار گرفت. بلوتوث طیف جدیدی از کاربردها را در اختیار خودروسازها قرار می داد تا از امکانات آن بهره مند شوند.

امروزه تلفن های هوشمند می توانند به آسانی امکان پخش موزیک و کنترل سیستم صوتی خودرو را با یک اتصال ساده در اختیار راننده قرار دهند، اما برای این کار راننده مجبور است هر بار که خواست موسیقی را عوض کند از تلفن اش استفاده کند. چون این روش می تواند حواس راننده را پرت کند. خودروسازها روش های دیگری را ترجیح می دهند، همچون قابلیت تشخیص گفتار راننده و تبدیل آن به دستور یا استفاده از کلیدهای بزرگ و اختصاصی روی فرمان خودرو. از سویی برای کاربردی تر کردن سیستم های صوتی خودرو عده ای بر این باورند که بهتر است در عوض استفاده از یک سیستم صوتی توسط خودروساز در مرکز داشبورد، جایی تعبیه شود تا بتوان هر نوع تبلتی را در آن قرار داد. آن وقت غیر از تغییر در نحوه پخش موزیک، پنجره ای از ویژگی های غیرقابل مقایسه پیش روی راننده گشوده می شود. در واقع یک تبلت می تواند جایگزین تمام دستگاه های جداگانه ای شود که برای منظور های مختلف روی خودرو نصب شده اند.

مدتی است شرکت هایی نظیر آی بی ام، مایکروسافت همراه با کمک های اپل و گوگل در حال کار روی توسعه سیستم تشخیص صوت درون خودرو هستند. در این مورد دستیار صوتی نام آشنای اپل ـ سیری ـ طبیعتا باید جاذبه بالایی برای خودروسازان داشته باشد در حالی که شرکت آئودی، گوگل را برگزیده است. از سویی خودرو های جدید عمدتا با سیستم اختصاصی خودشان امکانات دیجیتالی ارائه می دهند تا اتصال به تلفن هوشمند یا تبلت کاربر.

محصول جدید آئودی به نام A۳ مجهز به یک ماژول برقراری ارتباط نسل چهارم (LTE) و مداری جدید است که به تمام محصولات دیجیتال سرنشینان متصل می شود. با این سیستم به جای استفاده از یک پایگاه داده منسوخ، خودرو دائما به اینترنت متصل است و داده های مورد نیاز خود را برای مسیریابی از گوگل دریافت می کند. به این ترتیب غیر از پیدا کردن راه، می توان برای هر چیزی در اینترنت جستجو کرد. علاوه بر این به کمک گوگل، آئودی توانسته سیستمی جدید تحت عنوان POI را راه اندازی کند. برای مثال اگر هر کدام از سرنشینان درون خودرو عبارتی همچون «کیک خامه ای» را به زبان آورند، خودرو فورا از سوی گوگل نزدیک ترین قنادی ها را به سرنشینان معرفی می کند. طبیعتا اگر راننده گرسنه هم باشد، تنها با بیان گرسنه ام می تواند از خودروی خود نزدیک ترین غذاخوری را در جایی که هیچ آشنایی از آن محل ندارد، بیابد.

آینده

اپل و گوگل در حال تدارک نسخه ای از سیستم های عامل اختصاصی خود (اندروید و آی اواس) مخصوص خودرو هستند. هم اکنون اپل با سیستم CarPlay خود ـ که در برخی خودروهای ولوو و مرسدس بنز به کار خواهد رفت ـ پیشگام است. اگر تلفن آیفون خود را درون خودرویی که به این سیستم مجهز است وصل کنید، منوهای آی او اس همچون آیفون با چهار آیکون در هر سطر به نمایش درمی آید. البته نه تمام برنامک ها بلکه آنهایی که بیشتر ربطی به موسیقی دارند، درون خودرو به نمایش درمی آیند. بنابراین نباید توقع برنامه هایی نظیر اینستاگرام و اسنپ چت را داشته باشید، تنها پیامک های خود اپل در دسترس است که سیری نقش رابط ورودی آن را بازی می کند تا حواس راننده از جاده پرت نشود. غیر از کاربران اپلی صاحبان تلفن های اندرویدی نیز می توانند با بلوتوث یا ارتباط یو اس بی دستگاه خود را متصل کنند.

مادامی که خودروهای بدون راننده به بحث داغ روز بدل شده اند و در حال پیمودن مسیر تکاملی خود هستند، نمایشگرهای اختصاصی برای راننده دور از ذهن نیست. تصور کنید خودرو درحال حرکت است و راننده به جای عوض کردن دنده دارد صحنه تعقیب و گریز فیلم سینمایی محبوبش را تماشا می کند! در حال حاضر نمایشگرهایی برای راننده وجود دارد، اما محدود به HUDها می شود که اطلاعات محدودی اعم از سرعت را در برابر چشمان راننده روی شیشه جلوی خودرو قرار می دهد. گوگل بر این باور است که عینک ابداعی اش می تواند اطلاعات بیشتری همچون پیامک ها را به راننده نشان دهد بدون این که باعث حواس پرتی وی شود.

از همین حالا می توان پیش بینی کرد آینده خودروها هم مانند خیلی دیگر از وسایل زندگی روزمره به تلفن های هوشمند گره خواهد خورد. شاید روزی برسد که حتی بتوان فرمان خودرو را به دست تلفن همراه داد و آن را به این طرف و آن طرف هدایت کرد.

استفاده از ربات ها در افتتاحیه جام جهانی

dffd950f54767b6fdac7a186bffb4b89

ربات ها پایشان را میان زندگی ما باز کرده اند. یکی از استفاده های عمومی و بزرگ از ربات های غیر صنعتی، افتتاحیه جام جهانی بوده است.

با توجه به پیشرفت فناوری های رایانه ای و پرطرفدار بودن این رشته ورزشی و حساسیت بالای این رقابت ها، تردیدی نیست که در رقابت های امسال بیش از پیش شاهد استفاده از فناوری های پیشرفته ای باشیم که دست به دست هم می دهد تا علاوه بر تضمین امنیت بازی ها و کاهش خطاهای احتمالی در داوری، در ثبت خاطره های تکرار نشدنی در کنار علاقه مندان به این ورزش پرهیاهو نقش آفرینی کند.

ربات ها؛ از خوشامدگویی تا کنترل امنیت بازی ها

اگر همه کارها طبق برنامه از پیش تعیین شده پیش برود در مسابقات جام جهانی فوتبال شاهد مراسم افتتاحیه ای از نوعی متفاوت خواهید بود. قرار است در مراسم افتتاحیه یک جوان برزیلی که دچار معلولیت حرکتی است به کمک ربات هوشمندی که یکی از دانشمندان عصب شناس برجسته و بنام برزیلی طراحی کرده است از روی صندلی چرخدارش بلند شده و پس از تجربه راه رفتن در وسط زمین فوتبال، به همه خوشامد بگوید.

این ربات نخستین رباتی است که تحت فرمان ذهن انسان کنترل می شود و فرد می تواند با بر تن کردن این ربات اسکلتی به کمک نیروی ذهنش آن را تحت کنترل قرار دهد. به گفته مسئولان برگزارکننده جام جهانی امسال، قرار است از چهار پهپاد برای کنترل مسابقات استفاده شود. حفظ نظم و امنیت بازی ها نیز به ربات های هوشمند واگذار می شود. این ربات ها در ۱۲ ورزشگاه محل برگزاری مسابقات مورد استفاده قرار می گیرد که شرکت iRobot تامین ربات های همیار پلیس را عهده دار شده است. دوربین هایی با قابلیت ثبت ۴۰۰ تصویر در ثانیه و کنترل از راه دور از جمله امکانات این ربات ها است. این ربات می تواند در مناطق مختلف جستجو کرده و اشیای غیر قابل شناسایی مشکوک را مورد بازبینی قرار دهد.

اساسا این ربات ها که Packbot نام دارد، برای انجام ماموریت های خطرناک از قبیل حادثه نیروگاه اتمی فوکوشیما در ژاپن طراحی شده است. قرار است نیروهای امنیتی به عینک های دوربین دار مجهز شوند تا در صورت بروز مشکل، فرد خاطی براحتی شناسایی شود.

توپی با شیارهای عمیق

امسال نیز با هدف افزایش قابلیت ها و بهبود کارایی، قرار است یک توپ اختصاصی که توسط شرکت آدیداس طراحی شده است در مسابقات جام جهانی مورد استفاده قرار گیرد که به نظر می رسد در مقایسه با توپ جام جهانی قبلی از تفاوت های بارز و آشکاری برخوردار باشد. آنچه در نخستین نگاه توجه شما را جلب می کند وجود درزهای عمیق روی بدنه توپ است که تبادل هوا را امکان پذیر ساخته و در نهایت به افزایش سرعت حرکت و تعادل توپ در هنگام حرکت در زمین بازی کمک می کند. وزن این توپ فقط ۴۳۷ گرم است و میزان نفوذ آب به بدنه توپ ۲ /۰ درصد است؛ بنابراین حتی در شرایطی که این توپ در تماس با آب قرار گیرد بازهم تغییری در عملکرد آن ایجاد نخواهد شد. در نظر گرفتن نکات علمی و فنی در طراحی توپ، کاهش فشار وارد شده به کمر، گردن، زانو و پاشنه های پای بازیکنان را تضمین می کند.

به گفته کارشناسان، این توپ که برازوکا نام دارد، از نظر دقت در مقایسه با نمونه قبلی توپ جام جهانی که جابولانی نام داشت، از دقت بهتری برخوردار است و بر خلاف جابولانی که دروازه بان ها از مخالفان اصلی آن بودند این توپ حرکت غیرطبیعی ندارد و میزان انحراف آن از میسر حرکت بسیار محدود و جزئی است. جابولانی در مقایسه سطح صاف تری داشت که این ویژگی به غیرقابل پیش بینی بودن مسیر حرکت توپ منتهی می شود. استفاده از شش تکه اصلی برای بدنه توپ یعنی کاهش تعداد تکه های تشکیل دهنده بدنه توپ موجب می شود این توپ جدید از پایداری بیشتری برخوردار باشد. گرچه این ویژگی موجب می شود سطح توپ تا اندازه ای صاف و صیقلی باشد اما آدیداس برای حل این مشکل از شیارهای عمیق روی بدنه توپ استفاده کرده است. به گفته کارشناسان، برازوکا عملکردی مشابه توپ های سنتی ۳۲ تکه دارد. شیارها و برجستگی های روی توپ موجب پایداری بیشتر توپ و پیش بینی می شود دروازه بان ها در مواجهه با چنین توپی با مشکلات کمتری در پیش بینی مسیر حرکت توپ مواجه باشند.

تماشای مسابقات از نوعی دیگر

جام جهانی فوتبال از جمله اتفاقات مهمی است که نه تنها برای علاقه مندان ورزش و بویژه ورزش فوتبال، بلکه برای علاقه مندان به آشنایی با فناوری های جدید نیز مورد توجه بوده است. یکی از موضوعات مطرح برای کشورهای میزبان جام جهانی این است که از فناوری های نوین و ابزارهای پیشرفته برای هرچه بهتر برگزار شدن این رقابت ها استفاده شود.

در نظر گرفتن نکات علمی و فنی در طراحی توپ، کاهش فشار وارد شده به کمر، گردن، زانو و پاشنه های پای بازیکنان را تضمین می کند

برای نخستین بار در مسابقات امسال از سیستم های تصویربرداری با کیفیت ۴۰۰۰ پیکسل استفاده می شود که شرکت سونی این تجهیزات را برای پخش مستقیم رقابت ها تامین می کند. بنابراین امسال علاقه مندان فوتبال می توانند شاهد تماشای تصاویر باکیفیت تری از این رقابت ها باشند و مسابقات را از دریچه ای متفاوت تعقیب کنند. در این تجهیزات از فناوری Ultra HDTV استفاده شده است. اگر سینمای خانگی شما قابلیت دریافت تصویری با چنین کیفیتی را ندارد بازهم این فناوری به دردتان می خورد، زیرا به این طریق می توانید مطمئن باشید تصویری که روی نمایشگر خانگی شما نقش می بندد باکیفیت ترین تصویری است که می توانید روی این نمایشگر ببینید.

یعنی حتی تلویزیون های معمولی با هر نوع نمایشگر و هر کیفیتی می تواند به بهترین روش رضایت مخاطبانشان را جلب کنند. وقتی برای نخستین بار رقابت های فوتبال در قالب تصاویر رنگی روی جعبه جادویی تلویزیون به نمایش درآمد، سر و صدای زیادی در دنیای علاقه مندان به تماشای مسابقات فوتبال به راه افتاد. با پیشرفت نمایشگرهای تلویزیونی و امکان نمایش تصاویری واقعی تر از این رقابت ها تماشای فوتبال روی نمایشگرهای خانگی رنگ و بوی متفاوتی به خود گرفته است.

اما امسال در کنار فناوری هایی که قرار است در جریان برگزاری رقابت ها امکانات بیشتری را برای مسئولان برگزاری، داوران و بازیکنان فراهم کند، قرار است شبکه تلویزیونی ESPN در مسابقات امسال سیستم جدیدی را در اختیار مخاطبان قرار دهد که به آنها این امکان را می دهد تا بتوانند بازی ها را به شیوه مجازی تحلیل کنند. این سیستم با استفاده از شبیه سازی تصویر امکان فهم سخنان کارشناسان را برای بینندگان فراهم می کند.

به کمک این سیستم می توان صحنه های حساس بازی را به طور مجازی از زاویه های مختلفی که از طریق دوربین های ثبت کننده بازی ذخیره می شود، شبیه سازی کرد. بنابراین هر فردی می تواند یک دید کامل از صحنه حساسی از بازی را که بحث برانگیز بوده است داشته باشد. بر این اساس هر کارشناسی می تواند به شیوه مجازی وارد زمین بازی شده و آنچه را در آنجا اتفاق افتاده است از نزدیک نظاره گر باشد. همچنین این سیستم می تواند صحنه هایی را که بر حسب تغییر شرایط امکان وقوع آنها وجود داشته است شبیه سازی کند.