زندگی نامه یک مدیر ارشد ناسا: دکتر فیروز نادری

e52d54d951942272e56e2f4b9e3350be

ایرانی ها عموما به عنوان افرادی باهوش شناخته می شوند. حضور ایرانی ها در پست های کلیدی شرکت های معتبر و موفق نشان دهنده همین است.

آیا حیاتی در گذشته در مریخ وجود داشته یا این که در آینده بوجود خواهد آمد؟

دوم این که آیا اگر شرایط زندگی وجود داشته، آیا حیاتی هم بوجود آمده یا خیر؟

و سوال سوم این که آیا اگر حیاتی هم بوجود آمده است، در حال حاضر هم به شکلی خاص دیده می شود یا خیر؟

اینها سوالاتی است که دکتر فیروز نادری از مدیران ارشد ایرانی ناسا قرار است در این مطلب پاسخ دهد.

در سال ۲۰۰۴ میلادی نشریه ساینس دست به انتخاب ۱۰ رویداد تاثیرگذار علمی بشر زد و در راس آن فهرست، کاوش های روباتیک سیاره سرخ فام مریخ توسط دو کاوشگر روح (Spirit) و فرصت (opportunity) که نشانه هایی از وجود آب را کشف کرده بودند، قرار داشت. در پشت این ماموریت حضور مدیریت برجسته یک شخص نمایان بود و او کسی نبود جز دکتر فیروز نادری از سرشناس ترین ایرانی های حال حاضر دنیا. او در ۲۶ اسفند ۱۳۲۴ در شیراز به دنیا آمد، تحصیلات ابتدایی خود را در شیراز و دوره متوسطه را در دبیرستان اندیشه تهران به اتمام رساند.

سپس در سال ۱۹۶۴ به امریکا رفت و پس از تحصیلات کارشناسی و کارشناسی ارشد در رشته مهندسی برق، در سال ۱۹۷۶ تحصیلات دکترای خود را در رشته مهندسی الکترونیک در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی به پایان رساند. پس از اتمام تحصیلات خود در سال ۱۹۷۶ به وطن بازگشت و فعالیت خود را در مرکز سنجش از دور ایران در تهران آغاز کرد و پس از دو سه سال فعالیت، به دلیل نبود امکانات مورد نیاز برای بسط تحقیقات و پژوهش هایش کشور را به مقصد امریکا ترک کرد و در سال ۱۹۷۹، یعنی حدود ۳۶ سال پیش فعالیت خود را در ناسا آغاز کرد.

او در این مدت مشاغل فنی و مدیریتی متعددی را در زمینه ماهواره های مخابراتی متحرک، رادارهای سنجش از دور اقیانوسی، رصدخانه های تحقیقاتی اختر فیزیک و اکتشاف مریخ و سایر اجرام منظومه شمسی بر عهده داشت. نادری از سال ۱۹۹۶ مدیر برنامه منشاء حیات ناسا بود. در سال ۱۹۷۹ به «آزمایشگاه پیشرانش جت» (JPL) پیوست و به عنوان مدیر آزمایشات پروازی علوم فضا و مدیر طرح تفرق سنج ناسا به کار پرداخت.

او هم اکنون مدیریت ارشد برنامه ریزی استراتژیک JPL را برعهده دارد. وقتی این پست را پذیرفت، ناگهان ایمیل ها و پیام های بی شماری از سوی ایرانیان به سمت او سرازیر شد. خودش در این باره می گوید: «همان زمان بود که فهمیدم دنیا چقدر کوچک است. اما تا حدودی نگران شدم، چون می دیدم مسئولیتم به خاطر حساسیت های هموطنانم بیشتر شده است».

در سال ۲۰۰۰ میلادی دانشمندان بزرگ ناسا پس از دو بار ناکامی در هدایت و مدیریت پروژه اکتشافی مریخ تصمیم می گیرند که این پروژه ناموفق را متوقف کنند اما راه کارها و جدیت دکتر نادری باعث می شود که مدیریت این پروژه به او واگذار شود.

در سال ۲۰۰۱ تیم تحت مدیریتش موفق شدند مدار گرد اودیسه را به مدار مریخ بفرستند و مریخ نورد «روح» و سپس «فرصت» در پنجم بهمن سال ۲۰۰۴ بر سطح مریخ فرود آمد. دکتر نادری در این باره می گوید: «روح» را به دریاچه ای فرستادیم که فکر می کردیم در آنجا بتواند شواهدی از وجود آب یا حیات قدیمی یافت کند. اما در این مورد تیر ما به خطا رفت! «فرصت» نیز به جایی که پیش بینی می شد حاوی مواد معدنی نظیر هماتیت باشد فرستاده شد که توانست با کشف هماتیت که نشان دهنده وجود آب در گذشته است، کمک بزرگی به ما بکند».

گفتنی است در سال ۲۰۰۹ مریخ نورد بسیار پیشرفته و بزرگی به نام MSL که از سوخت اتمی استفاده می کرد به همراه یک لابراتوار مجهز علمی به فضا پرتاب شد و در سال ۲۰۱۰ به سطح مریخ رسید. آزمایشگاه سنگ و کانی به همراه ۸ جز آزمایشگر دیگر آزمایشگاه این مریخ نورد را تشکیل می دهند. اگر این ماموریت با موفقیت همراه باشد قدم بعدی، جست وجوی مستقیم حیات در مریخ در سال های پس از آن و حوالی سال ۲۰۱۶ خواهد بود. این ماموریت، در پی پاسخ به سه سوال و هدف اصلی اجرایی گردیده است:

در نظر گرفتن شرایط مریخ در طول تاریخ. آیا حیاتی در گذشته در آن وجود داشته یا این که در آینده بوجود خواهد آمد؟

دوم این که آیا اگر شرایط زندگی وجود داشته، آیا حیاتی هم بوجود آمده یا خیر؟

و سوال سوم این که آیا اگر حیاتی هم بوجود آمده است در حال حاضر هم به شکلی خاص دیده می شود یا خیر؟

همه مریخ نوردهای آینده به قصد رسیدن به پاسخ این سوالات است که راهی مریخ می شوند.

دکتر نادری در مورد سفر انسان به مریخ می گوید: «فرستادن انسان به مریخ به قدری مشکل و پیچیده خواهد بود که ارسال MSL و موفقیتش نیز نمی تواند پیش نیاز آن باشد. سه مرحله برای سفر به مریخ متصور است: پرتاب از زمین، هدایت از زمین تا مریخ و فرود در مریخ. بخش دوم این ماموریت آسان ترین قسمت آن خواهد بود و سختی آن فرود در مریخ و پرتاب از زمین است.

مشکل ترین فاز فرود در مریخ کند کردن سرعت فضاپیما است. در حال حاضر و در ماموریت های کنونی سپر حرارتی – چتر و موتورها می توانند سرعت را کاهش دهند. اما در زمانی که فضاپیمای حامل انسان بخواهد با ۲۰ تا ۲۵ برابر وزن و اندازه در سطح مریخ فرود آید کار کمی سخت تر خواهد شد. ما هنوز تکنولوژی مورد نیاز برای این کار را در اختیار نداریم.

هنگامی که از وی این سوال همیشگی پرسیده شد که سفر انسان به مریخ در چه تاریخی قابل تصور است؟ تخمین هایی که هم اکنون وجود دارد سال های بین ۲۰۱۵ و ۲۰۲۰ را زمان احتمالی سفر انسان به مریخ در نظر میگیرد. با توجه به مشکلاتی که متذکر شدید چه زمانی را می توانیم برای این سفر در نظربگیریم؟ گفت:

با توجه به مشکلات تکنولوژیکی و مالی که بر سر این راه وجود دارد به نظر نمیرسد تا نیمه این قرن بتوانیم تمامی امکانات این سفر را فراهم کنیم و باید تا دهه های آینده صبر کنیم. برای پاسخ به این پرسش باید به مقدمات پرتاب و تکنولوژی هایی که فعلا در اختیار داریم توجه کنیم. در ابتدا روی شاتل ها صحبت می کنیم.

اما پروژه شاتل ها به دلیل قدیمی شدن فن آوری های ساخت و هزینه های سنگین و خطراتی که داشته اند در سال ۲۰۱۰ بازنشسته شدند! اما ناسا در حال تعیین جانشین هایی برای شاتل ها است این پرنده های جدید دیگر شبیه به شاتل ها نبوده و به پروگرس ها فضا پیماهای روسی شباهت خواهند داشت که مکانیسمی شبیه به آنها دارند. در پروگرس ها مکان استقرار فضانوردان بالای موشک پرتاب کننده در نظر گرفته می شود که سیستم های جدید ناسا هم شبیه به آن خواهد بود. تاریخ شروع استفاده از این فضاپیماها سال ۲۰۱۴ در نظر گرفته شد.

این زمانی است که ناسا طبق زمانبندی های ماموریت های خود قصد دارد تا دوباره به ماه عزیمت کند ولی این بار دیگر شبیه به مسابقات فضایی دهه های اولیه عصر فضا که برای فتح ماه بین شوری و امریکا رقابت سختی بود جنگی بر سر فتح ماه نخواهیم داشت. تغیر پرتاب کننده ها و بالابر ها و همینطور سفر دوباره به ماه از مهمترین برنامه های ناسا طی دهه آینده خواهند بود. پس از این ما روی چگونگی سفر فضاپیماهای رفت و برگشت به مریخ و همینطور سفر انسان به سیاره سرخ برنامه ریزی می کنیم.

همانطور که قبلا متذکر شدم ما سه مشکل بزرگ برای رسیدن به مریخ خواهیم داشت که پرتاب به مریخ هدایت تا مریخ و فرود روی مریخ هستند اما یک مشکل دیگر هم هست! و آن هزینه های سنگین این ماموریت است که غیر قابل تصور خواهد بود. به طور مثال در زمان فرود اولین انسان به ماه با بودجه های کنونی نزدیک به ۷۰ میلیارد دلار سرمایه گذاری دولت وقت ایالات متحده انجام شد تا امریکا برنده مسابقه فتح ماه با شوروی باشد مسابقه ای که سیاسی بود. این مبلغ هنگفت قسمت زیادی از هزینه های جاری دولت آن زمان را تشکیل میداد. ولی تخمین ما برای انجام سفر انسان به مریخ در حال حاضر رقمی بالغ بر ۲۰۰ تا ۴۰۰ میلیارد دلار است !

مشکل سوم سلامت انسان در فضا و مریخ. سفر چند روزه به ماه و اقامت در آن از نظر فیزیولوژی بدن خطرات زیادی برای انسان نداشته و به مشکلی از این نظر بر نخوردیم.برنامه ای که حداکثر طی چند روز رفت و برگشت فضانوردان به ماه انجام میپذیرد. ولی سفر به مریخ کاملا متفاوت است. ما با تجهیزات کنونی حدود ۷ ماه زمان لازم خواهیم داشت تا فاصله بین زمین تا مریخ را طی کنیم ۷ ماه سفر در زمانی است که مریخ نزدیکترین فاصله را به ما داشته باشد.

در نظر بگیرید زمان برگشت هم باید در تاریخی باشد که دوباره مریخ نزدیکترین فاصله را به زمین داشته باشد تا همین ۷ ماه زمان برای رسیدن به زمین را صرف شود. پس از رسیدن به مریخ ۱۹ ماه طول خواهد کشید تا دوباره شرایط ایده عال برای بازگشت به زمین فراهم شود. یعنی فضانوردان زمانی در حدود ۱۴ ماه را در راه رفت و برگشت از مریخ هستند و ۱۹ ماه نیز باید در مریخ به سر برند. با این شرایط سخت میتوان در نظر گرفت که سفر انسان به مریخ نمی تواند طی یکی دو دهه آینده صورت گیرد.

دکتر نادری بارها مورد تقدیر قرار گرفته است که از آن جمله می توان موارد زیر را نام برد: بالاترین نشان ناسا «مدال خدمات برجسته»، انتخاب به عنوان فرد موثر سال ایالات متحده، لیبرال پرایز ۲۰۰۴ که پیش از او به پاپ بندیکت شانزدهم اعطا شده بود و نشان افتخار الیس آیلند در سال ۲۰۰۵ که از برنده گان قبلی آن می توان به بیل کلینتون، هنری کیسینجر، باب هوپ، محمدعلی کلی و فرانک سیناترا اشاره کرد.

میزان رشد فناوری فضایی بشر

۶fe82202828def0c64fd21c2adbb3b4e

بشر از هنگامی که توانست پرواز کند، آرزوی بلند پروازانه دیگری را پیدا کرد. کشف فضا و زندگی بر روی سیارات دیگر.

چندی پیش اعلام شد سازمان فضایی ایران برنامه راهبردی پیشنهادی خود را در ذیل نقشه جامع علمی و سند جامع توسعه هوافضای ایران تدوین کرده و آن را برای بررسی به کارگروه مشورتی ستاد نقشه جامع علمی کشور ارائه کرده است.

بنابر گزارش خبرگزاری ها، این برنامه ده ساله در سه محور اصلی اعزام انسان به فضا، ماهواره مخابراتی و ماهواره سنجش از راه دور تدوین شده است.

تهیه چنین برنامه هایی در بیشتر کشورهای صاحب فناوری فضایی متداول است و این کشورها با کار کارشناسی بسیار تلاش می کنند برنامه های خود را متناسب با شرایط و نیازهای کشور خود تدوین کنند. در این میان، کشور هند که یکی از موفق ترین کشورهای آسیایی در توسعه فناوری فضایی شناخته می شود به لحاظ شرایط فرهنگی و میزان توسعه یافتگی نسبت به کشورهایی مانند آمریکا، شباهت های بیشتری با کشورمان دارد.

توسعه فناوری در این کشور نیز براساس یک راهبرد مشخص و برنامه های چند ساله کوتاه مدت به پیش می رود. راهبرد کشور هند که مبتنی بر استفاده اقتصادی و کاربردی از فضاست در سند دوازدهمین برنامه پنج ساله فضایی این کشور بوضوح قابل مشاهده است. با نگاهی به برنامه فضایی هند می توان درس های خوبی برای استفاده در برنامه های فضایی کشورمان آموخت.

منطق یا احساس؛ مساله این است

فیلم های هندی به اغراق مشهورند. مدتی است اخبار فضایی که از این کشور می رسد نیز ما را به فضای سینمای بالیوود می برد. آن گونه که گاهی با شنیدن نام هند، فضانوردان لاغر اندام و سیه چرده ای در نظرمان می آید که در کپسول دو نفره ساخت سازمان فضایی کشورشان نشسته و آماده یک مسافرت طولانی به مریخ هستند. اما تنها با نیم نگاهی به سند دوازدهمین برنامه پنج ساله فضایی هند، هر عقل سلیمی در می یابد ۲ درصد بودجه فضایی هند که برای پروژه های فضانوردی در نظر گرفته شده، شاید بتواند فقط هزینه ساخت یک فیلم تخیلی هندی را در این زمینه تامین کند. این مساله به طور وضوح نشان می دهد، با وجود روحیه حساس اغلب هندی ها، بالیوود کمترین تاثیر را در تدوین راهبردهای برنامه فضایی هند داشته و استدلال هایی با پشتوانه منطق خالص و نه احساس، در پشت برنامه های فضایی هند قرار دارد.

نگاه به فضا از نوع هندی

حقیقت آن است که محدودیت های مالی این روزها گریبان اغلب سازمان های فضایی دنیا از جمله هند را گرفته و این کشور نیز که از دیرباز نگاهی اقتصادی به فضا داشت در برنامه جدید فضایی خود با بینشی واقع بینانه تر از پیش بر موارد غیرمحصولی فضایی بصراحت تاکید کرده و بودجه این بخش را نسبت به بودجه برنامه پیشین، بیش از ۸۷ درصد افزایش داده است، چرا که سیاستگذاران هندی معتقدند سرمایه گذاری روی این بخش در برنامه یازدهم منجر به پیشرفت این کشور در موارد متعددی مانند توسعه دانش، فرهنگسازی، افزایش رفاه عمومی، امنیت، دانش عمومی، پزشکی، آموزش و حتی دموکراسی شده است.

اولویت های سازمان فضایی هند

گروه ۳۸ نفره ای که هسته اصلی تدوین برنامه فضایی هند را به عهده داشته، اولویت های این برنامه را در حوزه هایی قرار داده که به لحاظ اقتصادی، امنیتی و نظامی کار آمد باشند. به همین دلیل این گروه، متشکل از نمایندگان نهادهای مختلف کشوری از وزارت کشورگرفته تا سازمان برنامه ریزی شهری و موسسه تغییرات اجتماعی، اولویت های فضایی هند را در زمینه های مخابرات، سنجش از دور، توسعه حامل ها و کاوش های فضایی تعیین کرده است. پیش بینی می شود سرمایه گذاری در این زمینه ها به گسترش کاربری های فضایی در حوزه های غیرمحصولی در آموزش، سلامت، توسعه روستایی، کشاورزی و مدیریت بلایای طبیعی بینجامد. علاوه بر این، تدوینگران برنامه با اختصاص ۲۰ درصد از بودجه فضایی این کشور به ارتقای فرآیندها، نشان داده اند اهمیت و لزوم بهبود مدیریت در سازمان فضایی کشورشان را بخوبی درک کرده اند.

علاقه هند به ماهواره های مخابراتی

توسعه ماهواره های مخابراتی از سرفصل های اصلی جدیدترین برنامه فضایی هند است. این کشور در نظر دارد ظرفیت ترانسپوندرهای ماهواره ای خود را به ۴۰۰ عدد در باندهای C، Ku،Ka و MSS تا پایان برنامه افزایش دهد. این کار قرار است با اختصاص ۱۱ ماهواره از ۳۲ ماهواره پیش بینی شده برای پرتاب در پنج سال آینده صورت گیرد. از طرفی پژوهشگران سازمان فضایی هند موظف شده اند به توسعه زیر ساخت ها برای ماهواره های مخابراتی در محدوده توان ۲۰ تا ۶۰ کیلووات بپردازند.

طعم شیرین ماهواره مخابراتی

در برنامه دوازدهم فضایی هند با تکیه بر افزایش قدرت توان این کشور در حوزه مخابرات ماهواره ای و همزمان با توسعه سامانه های فضایی به توسعه زیرساخت های لازم برای استفاده کاربردی از این توان فنی پرداخته شده و گسترش شبکه آموزش و پزشکی از راه دور و فناوری ارسال مستقیم به منازل (Direct to home) در نظر گرفته شده است. برنامه فضایی جدید کشور هند با نگاهی تدوین شده است که در امتداد دستاوردهای برنامه قبلی این کشور قرار گیرد. در برنامه پیشین با همین شیوه برنامه ریزی این کشور موفق شد بیش از ۳۸۲ بیمارستان را به تجهیزات لازم برای انجام پزشکی از راه دور مجهز کند. همچنین ۴۷۳ پایگاه اطلاع رسانی ماهواره ای در روستاهای هند راه اندازی شد. علاوه بر این، تلاش های بسیاری نیز در حوزه آموزش از راه دور صورت گرفت که به راه اندازی ۵۵ هزار مورد در سطح این کشور منجر شد.

توجه هند به پایش زمین از فضا

نظارت بر زمین از فضا، یکی دیگر از محورهای اصلی دوازدهمین برنامه فضایی هند است. پیش بینی ساخت ۱۱ ماهواره برای این منظور در پنج سال آینده نشان می دهد برنامه های سنجشی درست به اندازه برنامه های مخابراتی برای برنامه ریزان هندی اهمیت دارد.

این کشور که در برنامه فضایی پیشین خود توانست با کشف منابع آب شیرین بسیار در ده ایالت به وسیله ماهواره های سنجش از راه دور، پاسخ درخوری به چالش بحران آب در این ایالت ها بدهد، یکی از فعالیت های اصلی در برنامه فضایی جدید در این زمینه را بهبود و بهره برداری از سه مجموعه ماهواره های مشاهده زمین موجود خود تعریف کرده است. این مجموعه ماهواره ها تنها به پایش منابع طبیعی نمی پردازند و در اقیانوس شناسی نیز کاربردهای فراوانی دارند به گونه ای که هند در پنج سال گذشته موفق شد کلونی ماهی ها و جانداران دریایی را در آب های کشورش بخوبی مورد کاوش و جستجو قرار دهد. این کار کمک شایانی به صنعت شیلات در کشور هند کرد و در نگهداری از منابع دریایی این کشور نقش عمده ای داشت. علاوه بر این، یکی دیگر از امکانات مجموعه ماهواره های نظارت بر زمین کشور هند، قابلیت پیش بینی بلایای طبیعی است که در برنامه فضایی جدید به توسعه این بخش نیز توجه شایانی شده است و نهایتا تهیه نقشه های جغرافیایی برای کاربری های مختلف از دستاوردهای دیگر ماهواره های هندی بوده است که در برنامه دوازدهم نیز برای توسعه این بخش پیش بینی هایی صورت گرفته است.

توسعه همزمان فناوری و کاربرد

برنامه فضایی هند از یک الگوی مشخص برای توسعه همزمان زیرساخت های فنی و کاربردی در تمام بخش ها پیروی می کند. مانند موضوع مخابرات فضایی در اینجا هم، پژوهشگران هندی موظف شده اند در حالی که دیگر سازمان ها به توسعه کاربردها می پردازند، آنها نیز تلاش های خود را برای دست یافتن به امکانات تصویربرداری با دقت و کیفیت بالاتر متمرکز کنند. به​ این منظور ارتقای تجهیزات با هدف رسیدن به دقت کمتر از ۲۰ سانتی متر هدفگذاری شده است.

همچنین سازمان فضایی هند که طی برنامه فضایی پیشین به فناوری تصویربرداری میکروویو چند طیفی با دقت بالا دست پیدا کرد، در برنامه پنج ساله فضایی دوازدهم قصد دارد روش رنگ سنجی اقیانوسی را برای استفاده بهتر در تحقیقات زیست شناسی دریایی بهبود دهد.

هندی های عاقل

هند کشوری است که نشان داده است همان طور که پایه های فناوری فضایی خود را با راهبردی صحیح برنامه ریزی کرده بود، قاطعانه بر راهبردهای خود پافشاری کرده و حاضر نیست برنامه های فضایی خود را از مسیر معقول تحت هیچ شرایطی خارج کند. همین نکته باعث شده ثبات بسیار زیادی در اقدامات فضایی این کشور مشاهده شود و به این ترتیب شتاب هند در توسعه فضایی از آغاز تاکنون با روندی خوب ادامه یابد. همچنین ترکیب سیاستگذاران برنامه فضایی هند که از نمایندگان ارگان های مختلف و با توجه به میزان ارتباط آنها با کاربردهای فضایی تشکیل شده، نقش بسیار مهمی در حفظ این ثبات و جاری شدن فناوری های فضایی به بخش های مختلف این کشور داشته است.

دیگران، هندی ها را هدایت نخواهند کرد

ناوبری فضایی و زمان سنجی به لحاظ اهمیت فراوانی که در کاربردهای مختلف بویژه نظامی دارد، همواره در سبد برنامه های فضایی کشور هند قرار داشته است. برنامه فضایی دوازدهم این کشور نیز مانند گذشته ادامه این مسیر را در دستور کار سازمان فضایی هند قرار داده است. در این بخش ساخت و پرتاب شش ماهواره در پنج سال پیش روی پیش بینی شده است. ماموریت ماهواره های ناوبری هند به گونه ای تعریف شده است که در کاربری های ناوبری مورد نیاز کشور از جمله تعیین موقعیت، سرعت، ساعت جهانی، دقت افزایی در امور کشاورزی، سامانه یکپارچه سازی اطلاعات، شیلات و موارد مشابه دیگر استفاده شود. کشور هند مصمم است در پایان برنامه پنج ساله، سامانه ناوبری IRNSS خود را که چندین سال است برای توسعه آن فعالیت می کند، راه اندازی کند. در کنار این سامانه که از سه ماهواره زمین آهنگ و چهار ماهواره قطبی بومی بهره می گیرد، به توسعه سامانه GAGAN پرداخته می شود. با کمک این سامانه، هندی ها می توانند بهره گیری از سامانه جی پی اس آمریکا را برای استفاده خود بهبود دهند. علاوه بر این فعالیت ها، توسعه تجهیزات زمینی مورد نیاز، پایگاه ارسال داده (خط ارتباطی) و فناوری ارتباطات از راه دور TTC نیز در برنامه فضایی جدید کشور هند در بخش ناوبری فضایی به چشم می خورد.

جایگاه کشور ایران در میان کشورهای پیشرو فضایی

۶۵ff4c0592525fec0aeb23bfa4485bc0

باشگاه کشورهایی که توانایی ارسال ماهواره به فضا را دارند بسیار محدو و انگشت شمار است.

فناوری فضایی مجموعه ای از دانش ها و فناوری هایی است که برای بررسی فضای اطراف کره زمین و اجرام آسمانی استفاده می شود در همین راستا کشورهای برتر در این حوزه معرفی شده اند.

انسان همواره در خصوص زندگی در خارج از کره زمین کنجکاو بوده و تلاش می کند از چگونگی حیات در آن سوی کهکشان ها اطلاعاتی به دست آورد.

با پیشرفت دانش و فناوری های نوین، امکان اکتشافات گسترده و گام نهادن در جو و فضای کهکشان فراهم شده است.

اتحادیه جماهیر شوروی به عنوان پیشرو در زمینه فناوری های ماهواره ای، نخستین ماهواره مصنوعی خود را با نام «Sputnik ۱» در سال ۱۹۵۷ از پایگاه فضایی بایکونور به مدار زمین ارسال کرد. این اقدام روسیه، سایر کشورهای دنیا را نیز به فکر ساخت و ارسال ماهواره به فضا انداخت.

فهرست ۱۰ کشور برتر جهان پیرامون فعالیت در حوزه فناوری های فضایی بدین شرح است:

آمریکا

با وجود اینکه روسیه نخستین کشوری بود که ارسال ماهواره به فضا را آغاز کرد، اما در سال های اخیر نسبت به آمریکا فعالیت چندانی نداشته و رتبه دوم را در این حوزه به خود اختصاص داده است.

ایالات متحده تاکنون بیشترین شمار ماهواره های ارسالی به فضا را داشته است. نخستین پرواز فضایی بر اساس برنامه «مرکوری» انجام شد. این طرح در مدت پنج سال و با صرف هزینه ای بالغ بر ۲۷۷ میلیون دلار به اتمام رسید.

دومین ارسال ماهواره آمریکایی ها بر اساس برنامه فضایی «جمینای» شکل گرفت که با طول عمری ۶ ساله به طور تقریبی ۱.۳ میلیارد دلار هزینه در برداشت.

مشهورترین مأموریت های فضایی که این کشور به سرانجام رسانده توسط برنامه فضایی «آپولو» صورت گرفته و حدود ۲۰.۴ میلیارد دلار هزینه داشته و عمر آن حدود ۱۵ سال بوده است.

آمریکا سالانه حدود ۸.۳ میلیارد دلار صرف مأموریت های فضایی کرده که این رقم در طول ۵۷ سال بیش از ۴۸۶ میلیارد دلار بوده است.

روسیه

روسیه، لقب نخستین کشور ارسال کننده ماهواره به فضا را از آن خود کرده است. در واقع، روسیه فهرستی از اولین ها را در اختیار دارد که افتخارات مهمی برای این کشور محسوب می شوند: نخستین موشک بین قاره ای بالیستیک، پرتاب نخستین ماهواره به فضا، فرستادن اولین زن و مرد فضانورد، ارسال نخستین حیوان به فضا و مدار زمین، نخستین پیاده روی در فضا، مریخ نوردی، ساخت نخستین کاوشگر بین سیاره ای، تهیه تصویر از سطح ماه، تأسیس ایستگاه های فضایی و اولین فرود روی ماه.

نخستین پرواز فضایی روسیه به برنامه «وستوک» معروف است که توسط یوری گاگارین، اولین فضانورد دنیا صورت گرفت.

دولت روسیه بودجه ای بالغ بر ۳.۸ میلیارد دلار به برنامه های فضایی خود اختصاص داده و بودجه سال ۲۰۱۳ نیز حدود ۵.۶ میلیارد دلار بوده است.

چین

برنامه فضایی چین توسط «اداره ملی فضایی» اداره می شود. چین نخستین برنامه ابتدایی موشک بالیستیک را راه اندازی کرد ولی اولین برنامه فضایی خود را یک دهه بعد از آن آغاز کرد.

این پیشرفت ها چین را در رتبه سوم کشورهای مستقل پرتاب کننده ماهواره به فضا قرار داده است.

دولت این کشور در حال حاضر برای پرتاب بعدی پرواز فضایی خود برنامه ریزی می کند که حدود ۶.۲۷ میلیارد دلار هزینه در بردارد.

در سال ۲۰۲۰ و طبق برنامه ریزی های «اداره ملی فضایی چین» قرار است تا ایستگاه فضایی دائمی تاسیس شود و گروه های اعزامی را به مریخ و کره ماه بفرستد.

فرانسه

آژانس فضایی اروپا در این منطقه واقع شده و فعالیت آن به اکتشاف رویدادهای طبیعی خارج از سیاره اختصاص یافته است.

این آژانس در سال ۱۹۷۵ تأسیس شده و در حال حاضر در پاریس مستقر است. برنامه های فضایی فرانسه، پروازهای فضایی انسان و سایر مأموریت های اکتشافی بدون سرنشین به سایر سیاره ها را شامل می شود.

این کشور در صدد پرتاب نوعی بالون فضایی جدید به فضاست که آژانس فضایی اروپا بودجه ۱۰ میلیون دلاری را برای ساخت و پرتاب آن اختصاص داده است.

هند

اگر چه هندی های باستان از زمان های دور اطلاعاتی در خصوص علم راکت داشتند اما پس از به دست آوردن استقلال کشور توانستند تئوری های آموخته را به مرحله عمل رسانده و اکتشافات بیشتری در خصوص فضا انجام دهند.

دکتر «Vikram Sarabhai» مؤسس آزمایشگاه تحقیقاتی فیزیک در این کشور بوده که تأثیر بسیار چشمگیری در پیشرفت حوزه علوم فضایی هند داشته و این کشور را به یکی از کشورهای پیشرو حوزه پرتاب ماهواره های فضایی تبدیل کرده است. دولت هندوستان به طور تقریبی حدود ۱.۶ میلیارد دلار صرف پرتاب ماهواره به فضا کرده است.

بریتانیا

آژانس فضایی بریتانیا در آوریل سال ۲۰۱۰ تأسیس شد. این آژانس مسئولیت های سیاست دولت و بودجه هزینه های فضایی را برعهده دارد.

بریتانیا به همراه آژانس فضایی اروپا در مجموع حدود ۱۵۵ میلیون دلار برای ارائه اطلاعات نجومی و پرتاب راکت های زیر مداری و امثال آن هزینه کرده است.

در حال حاضر، آژانس فضایی بریتانیا حدود ۱۶ تا ۳۱ میلیون دلار صرف پیشرفت مأموریت های فضایی می کند.

ژاپن

ژاپن به عنوان یکی از کشورهای سردمدار آسیایی در زمینه پروازها و مأموریت های فضایی شناخته می شود. این کشور دارای جدیدترین و برترین نمونه ماهواره ها و راکت ها با اهداف و کارآیی های مختلف است.

اولین پرتاب ماهواره ای ژاپن به ارسال ماهواره «هایابوسا» برمی گردد که حدود ۱۳۸ میلیون دلار هزینه در برداشت.

این کشور در نظر دارد تا در سال ۲۰۱۴، ماهواره «هایابوسا۲» را با صرف هزینه ۱۵۰ تا ۴۰۰ میلیون دلار به فضا پرتاب کند.

کره جنوبی

کره جنوبی به همراه چین و ژاپن یکی از کشورهای پیشرو در زمینه های فضایی است. دانشمندان این کشور تاکنون ۳ پرواز فضایی را انجام داده اند.

نخستین پرواز مربوط به ماهواره «نارو ۱» بود که سه بار به خارج از سیاره ارسال شد. هزینه پرتاب این سه ماهواره بیش از ۴۵۰ میلیون دلار بوده است.

ایران

ایران، ارسال ماهواره و پروازهای فضایی را از سال ۲۰۰۵ آغاز کرده و در میان کشورهای آسیایی با سرعت قابل توجهی در حال حرکت است.

نخستین پروژه پرتاب ماهواره «سینا ۱» که کار مشترکی با روسیه بود، حدود ۱۵ میلیون دلار هزینه در برداشت.

آسیمو همچنان در حال پیشرفت

b7d4e2e3cd005e3fc98a7c4b11591d9a

ربات های انسان نما گونه ای از ربات ها هستند که هدف از طراحی آنها، نزدیک کردن ماشین ها به توانایی های انسانی است.

از تولد نخستین ربات دوپایی که توسط شرکت ژاپنی هوندا به عنوان نخستین گام ها برای ساخت یک ربات انسان نما طراحی و ساخته شد، بیش از ۲۸ سال می گذرد. از آن زمان تاکنون از مدل ها و نسخه های دیگری از این ربات رونمایی شده که هریک در مقایسه با دیگری پیشرفت های قابل ملاحظه ای کرده است، اما نسخه جدید ربات آسیمو که بتازگی از آن رونمایی شده از ویژگی های منحصربه فردی برخوردار است که آن را از اسلافش متمایز می کند. این ربات که می تواند به طور خودکار و بدون نیاز به کمک وظایفش را انجام دهد، هوشمند است و نسبت به محیط اطراف و افرادی که با آنها مواجه می شود از خود واکنش نشان داده و بنابراین می توان گفت بیش از پیش می تواند با انسان مانوس شود.

از ربات دو پا تا ربات انسان نما

افزایش آگاهی و دانش محققان نسبت به علم رباتیک و دستیابی به امکان اشتراک گذاری اطلاعات و همچنین در دسترس بودن مقدمات لازم برای این کار به افزایش جمعیت ربات های انسان نما منجر شده است. ربات هایی نظیر آنهایی که به کمک فناوری چاپ سه بعدی ساخته شده است و همچنین ربات TORO که از سوی مرکز هوافضای آلمان طراحی و ساخته شده از جدیدترین دستاوردها در حوزه رباتیک به شمار می آید. اگرچه بعضی از ربات های انسان نمایی که امروزه از سوی دیگر شرکت ها و متخصصان معرفی می شود نیز دستاورد میراث سی ساله تحقیقات انجام شده بر روی ربات آسیمو است.

آسیمو با این هدف طراحی شده بود که بتواند در محیط ها و فضاهایی در کنار انسان انجام وظیفه کند و دورنمای پیش بینی شده برای این ربات نیز در محدوده انجام چنین وظایفی تعریف شده بود. این ربات می توانست صدای افراد را تشخیص دهد، دیگر صداهای موجود در محیط را بشنود و تصاویر مختلفی از محیط اطرافش را هم ببیند. بهره گیری از فناوری موسوم به iWalk به آسیمو این توانایی را می داد که بتواند وزن یا مرکز ثقل بدنش را به منظور حفظ تعادل روی پاهایش تغییر داده و در نتیجه بتواند به راحتی و بدون نیاز به کمک حرکت کند.

وقتی آسیمو به پرسش ها پاسخ می دهد

نسل دوم آسیمو ها سال ۱۳۸۱ معرفی شد که در مقایسه ویژگی های جدیدی ازجمله توانایی حرکت مستقل در واکنش به افراد دیگر، تشخیص اجسام و اشیای مختلف، چهره ها، حرکت ها و همچنین تغییر حالت فیزیکی افراد و ارزیابی محیط اطراف نیز به آن افزوده شده بود. این ربات از قابلیت ارتباط با اینترنت نیز برخوردار بود. به کمک چنین امکانی آسیمو می توانست به پرسش های ساده درباره اخبار مختلف یا وضع آب و هوا پاسخ دهد.

سه سال بعد از نسخه جدیدتری از آسیمو رونمایی شد که می توانست در فضای زندگی واقعی انسان ها در انجام کارهای مختلف مانند برداشتن سینی حاوی لیوان های نوشیدنی یا هل دادن چرخ خرید به آنها کمک کند. این ربات می توانست با سرعت بدود، مانع از هرگونه لغزش در حین راه رفتن شود و همه قسمت های بدنش را برای یک هدف بخصوص مانند حفظ تعادل هماهنگ کند. علاوه بر این مجموعه ای از حسگرهای مختلف به این ربات اضافه شده بود که به آنها کمک می کرد داده های دیداری و شنیداری را دریافت کنند. این نمونه بارز رباتی بود که می توانست بسیار کاربردی باشد، بتواند با محیط اطرافش ارتباط برقرار کند و به طور مستقل و بدون نیاز به کمک، کارهای مختلفی را انجام دهد.

پس از گذشت دو سال به توانایی های عملکردی این ربات انسان نما افزوده شد. از آن پس تعدادی از ربات های آسیمو می توانستند به هم مرتبط شده و به کمک هم مسئولیت انجام کاری را به عهده گیرند. در آن زمان آسیمو می توانست در کنار دیگر افراد حضور داشته باشد؛ چراکه این توانایی را داشت که بدون برخورد و بروز حادثه ای از کنار فرد یا مانعی که در مقابلش قرار گرفته بود، عبور کند. زمانی که شارژ باتری در حال تمام شدن بود بلافاصله آسیمو خودش را به شارژ می رساند و انرژی مورد نیازش را تامین می کرد. این همان رباتی بود که سال ۱۳۸۷ رهبری ارکستر سمفونیک دیترویت را عهده دار شد، اما آخرین نسخه آسیمو حدود ۳ سال پیش معرفی شده بود. این نسخه در مقایسه با دیگر اعضای خانواده ربات های آسیمو به حسگرهای پیشرفته تری مجهز شده بود که از بعضی از آنها برای شبیه سازی حواس پنجگانه انسان ها استفاده می شد. همچنین این ربات می توانست هنگام حرکت تعادلش را بخوبی حفظ کند و برای نخستین بار با مهارت بیشتری از دست هایش برای انجام کارها استفاده کند. وجود حسگرهای لامسه در دست و همچنین انگشتان انعطاف پذیر به این معنی بود که آسیمو می توان بعد از این بخوبی از عهده انجام کارهایی مانند باز کردن در بطری نوشیدنی برآید.

جدیدترین نسخه آسیمو

هوندا پس از عبور از این مسیر پرفراز و نشیب، این روزها خبرهای جدیدی درباره ربات نام آشنای آسیمو اعلام کرده است. از جدیدترین ربات انسان نمای ساخت این شرکت که از پیشرفت های قابل ملاحظه ای برخوردار است در بروکسل رونمایی شده است.

اگرچه بسیاری از این قابلیت های جدید در حقیقت شکل پیشرفته تری از توانمندی های پیشین آسیمو هستند، اما بدون تردید این قابلیت ها می تواند نقش موثری در افزایش کارایی آنها داشته باشد. هوش پیشرفته این ربات انسان نما امکانی را فراهم می کند که آسیمو بتواند چهره و صدای چند نفر را که همزمان در حال صحبت هستند از هم تشخیص دهد و براساس رفتار متقابلی که از مخاطب دریافت می کند، تغییر رفتار دهد. البته انجام این کار فقط به کمک داده هایی که از طریق حسگرهای موجود در ربات دریافت می شود امکانپذیر است. آسیمو امروزی می تواند با سرعتی حدود ۹ کیلومتر در ساعت بدود که در مقایسه با گذشته که حداکثر توان سرعتی این ربات کمتر از سه کیلومتر در ساعت در نظر گرفته شده بود، بمراتب سریع تر است و حتی می تواند در جهت مخالف نیز بدود، بپرد و حتی روی یک پا حرکت کند، دست هایش را سریع تر حرکت دهد و به همین علت می تواند براحتی یک بطری را برداشته و در آن را باز کند. حتی می تواند از دست هایش برای صحبت کردن به زبان اشاره هم استفاده کند. آسیمو جدید که می توان آن را شکل بالغ آسیمو دانست در مقایسه از آزادی عمل بیشتری هنگام حرکت برخوردار است و قد آن به ۱۳۰ سانتی متر و وزنش هم به ۵۰ کیلوگرم رسیده است.

هوندا اعلام کرده بسیاری از توانمندی ها و ویژگی های نسخه جدید آسیمو نتیجه تحقیقات انجام شده برای افزودن قابلیت هایی برای تصمیم گیری از سوی این ربات است که به آسیمو امکان می دهد تا بتواند به موقع رفتار مناسبی از خود نشان دهد.

متخصصان بر این باورند که این موفقیت به منزله قدم گذاشتن به دنیایی است که می توان در آن برای انجام کارها و وظایف مختلف روزانه زندگی از ربات ها کمک گرفت؛ این آینده چندان دور نیست.

آسیمو در گذر ایام

آسیمو رباتی است که براساس هدف محققان رباتیک شرکت هوندا به منظور دستیابی به توانایی ساخت یک ربات انسان نما که بتواند به جامعه انسانی کمک کند، قدم به دنیا گذاشت.

دستیابی به این هدف مستلزم این بود که آسیمو بتواند در اطراف اجسام مختلف حرکت کرده و از پله ها بالا و پایین برود، بنابراین لازم بود برای برخورداری از چنین قابلیتی دو پا داشته باشد. نخستین نسخه از ربات آسیمو که E۰ نام داشت به گونه ای طراحی شده بود که می توانست یکی از پاهایش را جلوی پای دیگر قرار دهد. البته این ربات بسیار کند حرکت می کرد و زمان بین هر قدم برداشتن آن حدود ۵ ثانیه طول می کشید. تلاش ها برای پیشرفت آسمیو در راه رفتن در مرکز رباتیک هوندا در سال های بعد ادامه پیدا کرد.

شبیه سازی شیوه راه رفتن ربات ها براساس آنچه هنگام راه رفتن انسان های اتفاق می افتد، در نظر گرفتن ضرورت وجود مراکز کشش و گشتارو نیرو در طراحی بدنه ربات و افزودن حسگرهایی با هدف افزایش توانمندی ربات ها ازجمله ابداعات و نوآوری هایی است که بعدها در طراحی و ساخت ربات های انسان نما مورد توجه قرار گرفت. از سال ۱۳۷۲ این شرکت عزمش را جزم کرد تا بتواند ربات های دوپا را به شکل و شمایل انسان طراحی کند.

به این ترتیب بخش های اصلی قسمت بالایی به بدنه ربات های دوپا افزوده شد و این ربات ها توانستند در قالب ربات های انسان نما از قابلیت ها و توانایی های جدید و پیشرفته ای در تشخیص و هدفگذاری مقصدهای تعیین شده، بالا رفتن از پله ها و حمل اشیا برخوردار شوند. در نهایت ۱۴ سال پیش از نخستین ربات آسیمو رونمایی شد.

استفاده از ربات ها در افتتاحیه جام جهانی

dffd950f54767b6fdac7a186bffb4b89

ربات ها پایشان را میان زندگی ما باز کرده اند. یکی از استفاده های عمومی و بزرگ از ربات های غیر صنعتی، افتتاحیه جام جهانی بوده است.

با توجه به پیشرفت فناوری های رایانه ای و پرطرفدار بودن این رشته ورزشی و حساسیت بالای این رقابت ها، تردیدی نیست که در رقابت های امسال بیش از پیش شاهد استفاده از فناوری های پیشرفته ای باشیم که دست به دست هم می دهد تا علاوه بر تضمین امنیت بازی ها و کاهش خطاهای احتمالی در داوری، در ثبت خاطره های تکرار نشدنی در کنار علاقه مندان به این ورزش پرهیاهو نقش آفرینی کند.

ربات ها؛ از خوشامدگویی تا کنترل امنیت بازی ها

اگر همه کارها طبق برنامه از پیش تعیین شده پیش برود در مسابقات جام جهانی فوتبال شاهد مراسم افتتاحیه ای از نوعی متفاوت خواهید بود. قرار است در مراسم افتتاحیه یک جوان برزیلی که دچار معلولیت حرکتی است به کمک ربات هوشمندی که یکی از دانشمندان عصب شناس برجسته و بنام برزیلی طراحی کرده است از روی صندلی چرخدارش بلند شده و پس از تجربه راه رفتن در وسط زمین فوتبال، به همه خوشامد بگوید.

این ربات نخستین رباتی است که تحت فرمان ذهن انسان کنترل می شود و فرد می تواند با بر تن کردن این ربات اسکلتی به کمک نیروی ذهنش آن را تحت کنترل قرار دهد. به گفته مسئولان برگزارکننده جام جهانی امسال، قرار است از چهار پهپاد برای کنترل مسابقات استفاده شود. حفظ نظم و امنیت بازی ها نیز به ربات های هوشمند واگذار می شود. این ربات ها در ۱۲ ورزشگاه محل برگزاری مسابقات مورد استفاده قرار می گیرد که شرکت iRobot تامین ربات های همیار پلیس را عهده دار شده است. دوربین هایی با قابلیت ثبت ۴۰۰ تصویر در ثانیه و کنترل از راه دور از جمله امکانات این ربات ها است. این ربات می تواند در مناطق مختلف جستجو کرده و اشیای غیر قابل شناسایی مشکوک را مورد بازبینی قرار دهد.

اساسا این ربات ها که Packbot نام دارد، برای انجام ماموریت های خطرناک از قبیل حادثه نیروگاه اتمی فوکوشیما در ژاپن طراحی شده است. قرار است نیروهای امنیتی به عینک های دوربین دار مجهز شوند تا در صورت بروز مشکل، فرد خاطی براحتی شناسایی شود.

توپی با شیارهای عمیق

امسال نیز با هدف افزایش قابلیت ها و بهبود کارایی، قرار است یک توپ اختصاصی که توسط شرکت آدیداس طراحی شده است در مسابقات جام جهانی مورد استفاده قرار گیرد که به نظر می رسد در مقایسه با توپ جام جهانی قبلی از تفاوت های بارز و آشکاری برخوردار باشد. آنچه در نخستین نگاه توجه شما را جلب می کند وجود درزهای عمیق روی بدنه توپ است که تبادل هوا را امکان پذیر ساخته و در نهایت به افزایش سرعت حرکت و تعادل توپ در هنگام حرکت در زمین بازی کمک می کند. وزن این توپ فقط ۴۳۷ گرم است و میزان نفوذ آب به بدنه توپ ۲ /۰ درصد است؛ بنابراین حتی در شرایطی که این توپ در تماس با آب قرار گیرد بازهم تغییری در عملکرد آن ایجاد نخواهد شد. در نظر گرفتن نکات علمی و فنی در طراحی توپ، کاهش فشار وارد شده به کمر، گردن، زانو و پاشنه های پای بازیکنان را تضمین می کند.

به گفته کارشناسان، این توپ که برازوکا نام دارد، از نظر دقت در مقایسه با نمونه قبلی توپ جام جهانی که جابولانی نام داشت، از دقت بهتری برخوردار است و بر خلاف جابولانی که دروازه بان ها از مخالفان اصلی آن بودند این توپ حرکت غیرطبیعی ندارد و میزان انحراف آن از میسر حرکت بسیار محدود و جزئی است. جابولانی در مقایسه سطح صاف تری داشت که این ویژگی به غیرقابل پیش بینی بودن مسیر حرکت توپ منتهی می شود. استفاده از شش تکه اصلی برای بدنه توپ یعنی کاهش تعداد تکه های تشکیل دهنده بدنه توپ موجب می شود این توپ جدید از پایداری بیشتری برخوردار باشد. گرچه این ویژگی موجب می شود سطح توپ تا اندازه ای صاف و صیقلی باشد اما آدیداس برای حل این مشکل از شیارهای عمیق روی بدنه توپ استفاده کرده است. به گفته کارشناسان، برازوکا عملکردی مشابه توپ های سنتی ۳۲ تکه دارد. شیارها و برجستگی های روی توپ موجب پایداری بیشتر توپ و پیش بینی می شود دروازه بان ها در مواجهه با چنین توپی با مشکلات کمتری در پیش بینی مسیر حرکت توپ مواجه باشند.

تماشای مسابقات از نوعی دیگر

جام جهانی فوتبال از جمله اتفاقات مهمی است که نه تنها برای علاقه مندان ورزش و بویژه ورزش فوتبال، بلکه برای علاقه مندان به آشنایی با فناوری های جدید نیز مورد توجه بوده است. یکی از موضوعات مطرح برای کشورهای میزبان جام جهانی این است که از فناوری های نوین و ابزارهای پیشرفته برای هرچه بهتر برگزار شدن این رقابت ها استفاده شود.

در نظر گرفتن نکات علمی و فنی در طراحی توپ، کاهش فشار وارد شده به کمر، گردن، زانو و پاشنه های پای بازیکنان را تضمین می کند

برای نخستین بار در مسابقات امسال از سیستم های تصویربرداری با کیفیت ۴۰۰۰ پیکسل استفاده می شود که شرکت سونی این تجهیزات را برای پخش مستقیم رقابت ها تامین می کند. بنابراین امسال علاقه مندان فوتبال می توانند شاهد تماشای تصاویر باکیفیت تری از این رقابت ها باشند و مسابقات را از دریچه ای متفاوت تعقیب کنند. در این تجهیزات از فناوری Ultra HDTV استفاده شده است. اگر سینمای خانگی شما قابلیت دریافت تصویری با چنین کیفیتی را ندارد بازهم این فناوری به دردتان می خورد، زیرا به این طریق می توانید مطمئن باشید تصویری که روی نمایشگر خانگی شما نقش می بندد باکیفیت ترین تصویری است که می توانید روی این نمایشگر ببینید.

یعنی حتی تلویزیون های معمولی با هر نوع نمایشگر و هر کیفیتی می تواند به بهترین روش رضایت مخاطبانشان را جلب کنند. وقتی برای نخستین بار رقابت های فوتبال در قالب تصاویر رنگی روی جعبه جادویی تلویزیون به نمایش درآمد، سر و صدای زیادی در دنیای علاقه مندان به تماشای مسابقات فوتبال به راه افتاد. با پیشرفت نمایشگرهای تلویزیونی و امکان نمایش تصاویری واقعی تر از این رقابت ها تماشای فوتبال روی نمایشگرهای خانگی رنگ و بوی متفاوتی به خود گرفته است.

اما امسال در کنار فناوری هایی که قرار است در جریان برگزاری رقابت ها امکانات بیشتری را برای مسئولان برگزاری، داوران و بازیکنان فراهم کند، قرار است شبکه تلویزیونی ESPN در مسابقات امسال سیستم جدیدی را در اختیار مخاطبان قرار دهد که به آنها این امکان را می دهد تا بتوانند بازی ها را به شیوه مجازی تحلیل کنند. این سیستم با استفاده از شبیه سازی تصویر امکان فهم سخنان کارشناسان را برای بینندگان فراهم می کند.

به کمک این سیستم می توان صحنه های حساس بازی را به طور مجازی از زاویه های مختلفی که از طریق دوربین های ثبت کننده بازی ذخیره می شود، شبیه سازی کرد. بنابراین هر فردی می تواند یک دید کامل از صحنه حساسی از بازی را که بحث برانگیز بوده است داشته باشد. بر این اساس هر کارشناسی می تواند به شیوه مجازی وارد زمین بازی شده و آنچه را در آنجا اتفاق افتاده است از نزدیک نظاره گر باشد. همچنین این سیستم می تواند صحنه هایی را که بر حسب تغییر شرایط امکان وقوع آنها وجود داشته است شبیه سازی کند.